Schrijven alsof niemand het leest

Dance like nobody's watching

Waarom schrijf ik hier op Substack?

In een ander leven was ik misschien journalist of schrijver geweest. In dit leven schrijf ik omdat het me scherper en zichtbaarder maakt en omdat ik er simpelweg plezier aan beleef.

Onno Aerden noemt het “schrijfhonger”. En ik denk dat dat voor mij het dichtste in de buurt komt.

Er is geen moeten. Er is vooral mogen, met als bonus dat het indirect ook nog iets oplevert. Mooier wordt het niet.

Mijn échte verdienmodel

Mijn échte verdienmodel is het begeleiden van MKB‑bedrijven — en af en toe een startup — tijdens transities, zoals integraties, snelle groeifases of carve‑outs. Hoe meer chaos, hoe beter ik me er thuis voel. Het is dé fase waarin verandering kan worden gerealiseerd en waarbij ik kan afwijken van de gebaande paden.

Ik adviseer, coördineer en steek waar nodig de handen uit de mouwen wanneer adviseren niet voldoende is. Soms tijdens lange trajecten en soms tijdens hele korte. Het kortste traject betrof ooit een telefoongesprek van een uur. Het bleek voldoende om belangrijke knopen door te hakken. Hoe eerlijker ik mag zijn, hoe sneller ik rendement kan leveren.

Langzaam denk ik in netwerkverband ook na over andere verdienmodellen. Maar voorlopig is mijn hoofdbron van inkomsten nog: advieswerk.

Wat schrijven op LinkedIn me opleverde

Het schrijven heeft me in de afgelopen jaren geen windeieren gelegd. Ik werd zichtbaar voor nieuwe klanten, werd onderdeel van een internationaal netwerk en veel nieuwe connecties heb ik te danken aan mijn schrijfsels op LinkedIn.

Er was zelfs een periode dat ik wekelijks met meerdere mensen van over de hele wereld sprak. Interessante mensen die oprecht geïnteresseerd waren in wat ik deed, hoe ik over een aantal zaken dacht en andersom hun eigen ervaringen met mij deelden.

Het heeft me ontzettend veel inzichten opgeleverd. Veel uitdagingen blijken universeel en als mens zijn we allemaal op zoek naar bevestiging.

Het leerde me dat schrijven niet alleen zichtbaar maakt, maar ook kan verbinden.

Het schrijvers dilemma

Maar zichtbaarheid heeft ook een keerzijde……

Na bijna ieder LinkedIn‑bericht krijg ik wel een appje of opmerking: “Ging dat over ons? Was dat door mijn opmerking? Zie jij ons zo?”
Eh nee — maar ook een beetje ja.

Een bekende uitspraak van schrijvers is “If you want to keep your friends, don’t write a novel.” En zo voelt het soms ook als je over observaties in het bedrijfsleven schrijft.

Juist daarom schrijf ik zelden anekdotisch. Zelfs als een verhaal geanonimiseerd is en voor buitenstaanders niet te herleiden, kan iemand zichzelf er alsnog onbedoeld in herkennen. Dan raak je het domein van narrative ownership: het recht om je eigen verhaal te vertellen zoals het werkelijk is gebeurd, in plaats van het verdraaid terug te vinden in mijn observaties.

Mijn actuele observaties beschrijf ik daarom alleen als ik iets al meerdere keren heb ervaren. Net zo lang totdat het veilig voelt om te publiceren. Het haalt helaas wel een beetje de vaart en de leesbaarheid er uit. Een echte oplossing heb ik er nog niet voor.

Substack: een nieuw begin

Op Substack geniet ik vooral van de vrijheid om hier weer opnieuw te beginnen — zonder verwachtingen, maar met schrijfhonger. Ongeremd komen de dagelijkse notes uit mijn vingers. Dat nog weinig mensen ze lezen hindert me dus geenszins.

Het heeft me direct een aantal interessante connecties opgeleverd en de eerste virtuele ontmoeting staat al gepland. Zo snel kan het gaan…..